Skulptoralna instalacija „Volumen interakcije“ autorke Dunje Trutin, postavljena u prostoru stalne postavke Muzeja u Beloj Crkvi, osmišljena je kao kustosko-umetnički eksperiment sa ciljem stvaranja interakcije na relaciji prošlost – savremenost.
Iako je jedna od osnova autorkinog doktorskog umetničkog projekta kreiranje interakcije između pojedinačnih skulptura, uz interpretiranje ličnih sećanja na pojedince i pojedinačne razgovore, u ovom kontekstu, stvoren je niz međusobno umreženih interakcija. Prvi nivo interakcije je u domenu postavke samih skulputra koje ostvaruju komunikaciju proizašlu iz autorkinih sećanja i odnose se na porodicu i blizak krug prijatelja, dok je drugi nivo na relaciji sa prostorom u kome je rad izložen (ostvarujući komunikaciju u odnosu prošlosti i savremenosti), dok u trećem nivou publika postaje sastavni deo rada. Ovakvim jezikom komunikacije stvoren je kontinuirani dijalog u saglasju sa prostorom u kome je rad izložen, a u kontekstu stalne muzejske postavke (fenomena nepromenljive, statične prezentacije nasleđa) dat je drugačiji nivo tumačenja.
Ljudske figure u punoj veličini se ne mogu posmatrati kao pojedinačna dela, već čine jednu celinu, postavljene u međsobnom odnosu. Savremenost se ogleda između ostalog i u primeni materijala – sunđera sive boje, koji je ne samo medijum koji dozvoljava slobodu i ekspresivnost poteza, već i materijal koji delimično upija svetlost. Odnosom reflektujućih površina parketa, pozlaćenih ramova, vitrina, stakala i drugih elemenata koji čine muzejski prostor i instalacije od sivog sunđera kreirana je jasna barijera između istorijskog i savremenog, a istovremeno i dijalog ova dva entiteta. Opštem utisku doprinosi i činjenica da je individualnost svake pojedinačne figure zadržana, iako je suštinski akcenat stavljen na grupu, što jeste u osnovi jedan od principa muzeološkog sagledavanja kompleksne postavke. Кreiranjem ovakvog odnosa među figurama (u komunikaciji sa prostorom u kome su izloženi), autorka ukazuje na grupu kao spoj pojedinačnih jedinstvenih entiteta, istovremeno ukazujući na karakteristike svakog pojedinca koji zajedno čine grupu.
Кontekstualizacija dela savremene umetnosti u prostoru istorijske postavke kreira novi nivo komunikacije sa publikom, u prvom mahu baziranom na psihološkom momentu neočekivanog, a istovremeno ukazujući na kompleksnost savremenog umetničkog izraza. Suštinska vrednost kustosko-umetničkog eksperimenta i intervencije ovog tipa bazirana je na slobodi umetničkog izraza u jeziku savremene komunkacije i razvoju kritičkog mišljenja kroz interakciju pitanja prošlosti, sadašnjosti i savremenosti. Ovakvim vidom izlaganja dela savremene umetničke produkcije, muzej kao statički okarakterisana institucija postaje mesto dinamične komunikacije u sopstvenom volumenu interakcije.
Projekat „Umetnost – kome?“ sufinansira Pokrajinski sekretarijat za kulturu, javno informisanje i odnose sa verskim zajednicama. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne odražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.
Ostavi svoj komentar